Hans Georg Kresse (1921-1992) wordt in Nederland geboren als de zoon van een Nederlandse PTT beambte en een Duitse violist, die hij niet lang zou kennen. Het is geen gemakkelijke man: hij is licht ontvlambaar en eigenwijs. Alles wat hij weet en kan heeft hij zichzelf geleerd, op zijn eigen grondige manier. De eerste Eric de Noorman verschijnt in de late jaren veertig. Kresse levert tot ver in de jaren zeventig regelmatig een nieuw avontuur af van de Noorman en zijn zoon Erwin. Tegelijkertijd neemt hij vele andere projecten op zich: hij illustreert onder meer voor de bladen Donald Duck, Pep, Panorama en Margriet en schrijft al in 1947 zijn eerste Indianenverhaal, Matho Tonga.

Dit laatste onderwerp ligt hem na aan het hart. Terwijl in de verhalen van Karl May en companen de Indianen nog figureerden als troepen onbegrijpelijke en gewelddadige wilden, toont Kresse bewondering voor hun cultuur en levenswijze. In zijn verhalen zijn de Indianen de helden, edele zielen die door blanken belaagd worden. Hij neemt duidelijk stelling tegen de manier waarop blanke Amerikanen de Indianen als obstakel voor hun «beschavingsoffensief» uit de weg wilden werken. Zijn verontwaardiging over dit onrecht is zijn drijfveer bij het illustreren van De schreeuw van de dondervogel en De Indiaanse opperhoofden en hun oorlogen. Vanaf 1970 schrijft hij meerdere Indianenverhalen in stripvorm, zoals Mangas Coloradas, over een Apache-opperhoofd in het begin van de vorige eeuw en Wetamo, dat de eerste contacten tussen Indianen en blanken verhaalt. In interviews komt Kresse naar voren als een groot natuurliefhebber. Hij bekritiseert het materialisme van de moderne samenleving omdat het het contact van de mens met de natuur verbreekt, een contact dat bij Indianenvolken hoog in het vaandel staat.

Naast de sfeer die Kresse in zijn (vooral Noorman-)verhalen oproept, is het met name de stijl van tekenen wat hem tot een groot artiest maakt, ook al vond hij die zelf ondergeschikt aan de weergave van de werkelijkheid. Strips van grote tekenaars zouden eigenlijk op tenminste A4 formaat per tekening moeten uitkomen om recht te doen aan de genialiteit van de details en het ontwerp van de tekening. Kresse tekende vloeiend en krachtig, vooral in zijn latere jaren. Niet alle illustraties zijn even mooi. In de illustraties bij de serie geschiedenisboeken Geschiedenis en cultuur voor jonge mensen, wordt duidelijk dat teveel detail niet in Kresse’s voordeel speelt. Hij is op z’n sterkst als hij dicht bij de strip blijft, grover tekent, zoals hij laat zien met de geweldig mooie illustratie voor het verhaal van Satanta, de Witte Beer, in De Indiaanse opperhoofden en hun oorlogen.