'scene uit de Bewth-voorstelling'
Roeland Fossen, fotograaf
foto

Te zien in het Groninger Museum
Coop in Beweging, voorstelling van bewegingstheater Bewth
op vrijdag, zaterdag en zondag t/m 6 december
(telefonisch reserveren: 020 - 682 66 50)
En Micha Klein t/m 29 november

Bij de entree word je verwelkomd door de housemuziek, die de tentoonstelling van beeldend kunstenaar en veejay Micha Klein ondersteunt. Er wordt echter niet gedanst. Loop je vervolgens door naar het paviljoen van Coop Himmelb(l)au, dan wordt er wel aan lichaamsbeweging gedaan.

et Groninger Museum is een post-modern museum. Die zowel in de architektuur, als in de gepresenteerde kunst zeer uiteenlopende werelden naast elkaar zet. Sinds 15 september is namelijk in het dekonstruktivistische paviljoen, van het architectenduo Wolfgang Prix en Helmut Swiczinky, bewegingstheater Bewth aan het werk.
Op mijn vraag aan artistiek leider Ben Zwaal, wat Bewth voor een theatergroep is, antwoordt hij: "Bewth neemt het gebouw als uitgangspunt".
En of ze nu in de Bavo-Kerk te Haarlem of in het Coop paviljoen werken: het gebouw is het skript en wordt als een skript gelezen. Het bewegingstheater wat door dit lezen onstaat, moet bij de bezoeker een indringende ervaring van de architektuur veroorzaken. Deze keer koos Bewth niet bijvoorbeeld de 'Martini-toorn', maar voor het museum onder andere door de bijzondere sociaal geografische ligging. En natuurlijk vooral door de schots en scheve vorm van het Cooppaviljoen, wat gebouwd is van enorme staalplaten, afgewisseld met gehard glas en daardoor een industriële indruk geeft.
In de repetitie-periode, die voor de bezoekers van het museum openbaar waren, hebben de spelers van Bewth materiaal gemaakt, door ter plekke te improviseren; in beweging naar kracht en tegenkracht te zoeken, om uiteindelijk een spel aan te kunnen gaan met de scheve vloeren en ijzeren wanden van de Coop-zaal. Ben Zwaal legt uit: dat hij in de tot stand gekomen compositie steeds vanuit een andere positie naar de spelers kijkt, om uiteindelijk tot een voorstelling te komen, die vanaf 5 plekken te zien is. Het enige uitgangspunt is estethiek.
"Oh ja?" vraag ik.
"Ja", antwoordt Ben, "want estethiek is pure emotie. Het is de vreugde van het kijken. En natuurlijk ook van de muziek, want het geluid en de akoestiek zijn een zeer belangrijk onderdeel bij het tot stand komen van de voorstelling."
Als ik dan bij de voorstelling een van de spelers met zijn vinger langs een muurschildering zie gaan en met deze minimale beweging het publiek in de ban brengt, dan denk ik iets te kunnen begrijpen van Ben zijn verhaal over estethiek en emotie. Voor het paviljoen zijn 3 monitoren geplaatst waarop 3 verschillende films over het paviljoen synchroon worden afgedraaid. Hierdoor onstaat een muzikaal spel tussen uitgekiende abstracte beelden van de architectuur en schijnbaar willekeurige beelden van toevallige bezoekers. Fried Mertens en David Haneke zijn de makers van deze fraaie beeldcompositie.
Eénmaal weer beneden en weg uit de wonderlijke wereld van Bewth, word je je bewust van het eigentijdse van het werk van computerkunstenaar Micha Klein, die met maximale kleuren en beelden zijn party-time met je wilt delen. "Love, peace & Happiness. Dance, baby Dance. Je moet het zien, je kan er niet over praten." Meer hierover op pagina 3 van de Museumkrant en de web-pagina van het Groninger Museum: www.groninger-museum.nl

Marion van Wijk