e tentoonstelling begint aardig. Je krijgt zonder extra kosten een geluidsdingetje mee wat je verder niet echt nodig hebt. Bij binnenkomst heb je meteen de sfeer goed te pakken. De inrichting, de belichting en het geluid zijn zoals je ze zou verwachten in een toneelstuk over Oorlog, Muziek & Vrede. Vaag herinner ik me een theateroptreden van Louis Ferron en daar deed het me een beetje aan denken.

De tentoonstelling is beneden in de zaal want je komt een verdieping hoger binnen. Via een cirkelvormig stalen wandelpad kun je alvast de tentoonstelling even overzien. Als het ware kijk je van boven neer op het slagveld onder je. In ons geval was dat een bezoekende klas middelbare schoolkinderen die bijzonder interactief met de tentoonstelling bezig waren.

Het geheel bestaat uit een zevental segmenten, hokjes met steeds een ander tijdsbeeld. Naast de soms hele mooie voorwerpen heeft elk hokje een computer met hoofdtelefoon. Op die computer een goed overzicht, goed geschreven toelichtingen en een heleboel muzikale voorbeelden. Veel muziek die ik nog niet kende, dus ik hoop dat er wel de goede componist bij stond. Ook erg leuk om bepaalde muziekstukken, zoals het Wilhelmus, in verschillende uitvoeringen te horen. Wel jammer dat er verderop in de zaal ook muziek & geluid was waartegen het vermogen van de koptelefoon niet echt bestand was. Ook de sfeervolle inrichting had een nadeel: je kunt niet altijd de bijhorende teksten goed lezen.

Het is geen grote tentoonstelling en ook anders dan ik verwacht had. De vanuit de mist opdoemende Schotse doedelzakspelers waren vrijgesteld. Een legermuseum heeft in zijn collectie instrumenten die uit het leger komen. Je zou dan kunnen verwachten dat de nadruk was komen te liggen op de muziek die met die instrumenten werd gemaakt. Dat is niet het geval, of slechts ten dele. De tentoonstelling gaat over, zoals de ondertitel van het boek aangeeft, het muzikaal commentaar op vijf eeuwen oorlog.
En dat is, hoe meer ik erover nadenk, goed gelukt.